17-05-05

Atocha

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Picture this:

Een dichter in een straat

die de meute gadeslaat.

 

En, dichtertje Jabberwock, onderweg?

 

‘Nee’, huilt-ie dan tegen

de vulkanen van vuur.

‘Sterven doe ik niet, in dit uur van

vuige rotzooi’.

 

‘Nee’, brult-ie dan,

op papier

en veilig weggeborgen

ergens in een veilige straat

van een veilige stad.

Bilbao.

 

 

De bakker, Juan Panadero, die zei het al:

Vrede willen we

in de passie van het grote

en de illusie van het kleine.

 

Mijn lieve meneer Alberti,

jawel, maar hoe verwoord ik dit?

Hoe vertel ik dit

in het geweld van te bruuske remmen

en vele onvermoede dode lijven.

Hoe vertel ik dit aan

een moeder die nooit begrijpen zal?

 

Moeder,

Ik wou zo graag van zilver zijn,

Ik wou zo graag uit water zijn.

 

Ach, jij zandkrabbetje,

Jij maan

en zee en lage landen…

jij bent nu

én goud

én het helderste water

op een plek waar ook ik nooit komen zal.

 



14:00 Gepost door eds | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Weet niet wie dit schreef, maar het is knap!
Zelf ben ik meer een onbeduidend schrijvertje van proza, of zelfs dat niet, maar van deze gedichten zou ik kunnen houden.

Gepost door: Luc | 13-05-11

De commentaren zijn gesloten.