17-05-05

Atocha

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Picture this:

Een dichter in een straat

die de meute gadeslaat.

 

En, dichtertje Jabberwock, onderweg?

 

‘Nee’, huilt-ie dan tegen

de vulkanen van vuur.

‘Sterven doe ik niet, in dit uur van

vuige rotzooi’.

 

‘Nee’, brult-ie dan,

op papier

en veilig weggeborgen

ergens in een veilige straat

van een veilige stad.

Bilbao.

 

 

De bakker, Juan Panadero, die zei het al:

Vrede willen we

in de passie van het grote

en de illusie van het kleine.

 

Mijn lieve meneer Alberti,

jawel, maar hoe verwoord ik dit?

Hoe vertel ik dit

in het geweld van te bruuske remmen

en vele onvermoede dode lijven.

Hoe vertel ik dit aan

een moeder die nooit begrijpen zal?

 

Moeder,

Ik wou zo graag van zilver zijn,

Ik wou zo graag uit water zijn.

 

Ach, jij zandkrabbetje,

Jij maan

en zee en lage landen…

jij bent nu

én goud

én het helderste water

op een plek waar ook ik nooit komen zal.

 



14:00 Gepost door eds | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Aan het begin van de liefde

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan het begin van de liefde,

schreef ik het verhaal van hoe je anders was,

van hoe je jonger was

en lichter

en onbesproken.

 

Aan het begin van de liefde,

je bent ruim 15 jaar ouder nu,

schrijf ik het verhaal van hoe je anders bent,

van hoe je jonger bent

en lichter

en onbesproken.

 




13:48 Gepost door eds | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Bilderberg

 

 

 


  
 
And it came to pass, when Joshua had spoken unto the people, that the seven priests bearing the seven trumpets of rams' horns passed on before the LORD, and blew with the trumpets: and the ark of the covenant of the LORD followed them.
 
 
Het is tijd, Mozes,
Tijd om te gaan.
Majdanek wordt het,
Waar je vrienden dralen
En vloeken in het slijk.
 
Ik verander nu je kalender, Mozes,
Herlijn nu je handen,
Bevestig die tekens in hun schijn.
 
Het is tijd
ook voor jou, Massoud,
tijd om te gaan.
 
Jij die de bergen weerstond
en huilend je mignonne een boerka aantrok.
Ik heb je, mijn lief,
- zo dacht je toch -
gekleurd binnen de lijntjes van dit gruwelboek,
maar verdragen kan ik niet
dit gelaagd en gejaagd verdwijnen
uit ons land vanoude stenen.
 
Het is tijd,
tijd om te gaan
ook voor jou,Ogoni,
weduwe van een eeuw
zonder ziel, in een land van wezen
dat huilend de dag verliet.
 
En nu zegt die man,
die adelaar en groene sik,
die zwarte zon uit oranje,
het is tijd,
tijd om te sterven.




12:53 Gepost door eds | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |